Van dat ik tuinarchitect ben en een hondenbaas.

Zeg, dat is mij daar een toestand hier thuis. Is de rust relatief wedergekeerd, na alle vakantie en lange weekenden van de afgelopen tijd en zit Zoon1 gewoon weer op school, Echtgenoot op werk en ik met Zoon2 thuis, hebben wij tegenwoordig natuurlijk Hond1. Het is een snoeteke, werkelijk een knuffeldier dat de ganse dag op schoot zit, ook al is hij daar een beeeetje groot voor, hij is ook een smeerkees. En een sloper. En denkt hij dat er elke anderhalf uur met hem grootse wandelingen worden gemaakt. Haha, zei ik tegen hem. Hier maak jij een vergissinkje, vriend. Want volgens mij heeft Hond het hier overheerlijk, met zijn nachten op de bank in plaats van in zijn kooitje, zijn voortdurende wandelingetjes naar school en terug en mensen die met hem spelen (Zoon1) en hem 'kietelen' (Zoon2). We hebben het eet-schema dat hij bij zijn oude baasje had fluks van de hand gedaan en hij krijgt in de ochtend een bammetje met smeerworst en 's avonds eet hij wat er van ons diner overblijft, of natuurlijk van dat stinkende blikvoer, waardoor mijn koelkast nu naast de standaard voorraad witte wijn ook diverse blikken bevat.

We wandelen door bospaadjes, waar ik in een nieuwe wereld kom van hondenbezitterts waar ik praatjes mee maak over onze dieren en vergoelijkend lach als Hond1 met modderbaard en modderbenen tegen mijn panty springt. Ook vertel ik tegen iedereen dat ik Hond eigenlijk Gerrit wilde noemen, maar dat hij nu eenmaal Sammie heette al, en dat verander je ook niet he, haha. Zeg ik dan. Ja, met mij kun je prima kletsen.
Heel olijk deel ik hondensnoepjes uit aan de Bloemendaalsche hondenvrinden van Hond1 en heb ik er dus, samenvattend, een complete dagtaak bij. Nu moet gezegd dat Echtgenoot zich tot een uitstekende hondenbaas heeft ontwikkeld zeg. Des morgens laat hij, voordat hij gaat werken Hond1 uit en voorkomt daarmee groots geblaf, plasjes in huis en vooral dat ík die taak op me moet nemen. Heel fijn. Heden ten dagen kom ik dan ook pas ná 07.00 's morgens uit bed, wat waarlijk in geen jaren is voorgekomen. Om die reden laat ik me het hondenvoordeeltje dan ook lekker aanleunen. Wie is er immers jarenlang om 06.00 opgestaan voor de bloedjes van Zonen? Juist. Hoewel ik daarvoor niet naar buiten hoefde, bedenk ik nu. Maar dat lijkt mij een luttel verschil.niet aan Echtgenoot laten lezen dit

Verder rijd ik ook veel in de rondte met mijn nieuwe kindeke, in de mand voorop mijn fiets, waarbij ik als een geretardeerde heel hard steeds 'BRAAAF HONDEKIND, BRAAAAAAF' loei, om hem maar vooral te laten zitten, want ik ben als de dood dat hij eruit springt en daarmee mij, Zoon2 en fiets tegen de aarde laat storten. Tot dusver blijkt hij een goede fietser, want naast wat geblaf en gewiebel zit hij vooral heel zoet met zijn oren wapperend in de wind rond te kijken.

Hij is reeds drie keer ontsnapt, waarna ik de hulp moest inroepen van Echtgenoot en Zoon1 om hem weer te pakken te krijgen. 'Pak hem! Pak hem! Nu! Nu!' Schreeuwde ik toen heel hulpvaardig vanaf de zijlijn, onderwijl heen en weer springend, want dat doe ik kennelijk in tijden van nood. Ik denk wel dat de buurt er al wat van vindt. Vandaag was de moeder van een vriendje van Zoon1 getuige van zulks, waarna zij mij heus heel onschuldig vertelde dat je meestal wel aan een hond kunt zien wat zijn baasje voor type is. Dit was net op het moment dat Hond1 als een wildeman rondrende, een tak versplinterde en tegelijkertijd de keurige heg van de buren aan stukken stond de scheuren. Hij keek er bepaald verheugd bij, dat Zoon1+Vriendje op hun sokken achter hem aan renden, terwijl ik springend met hondensnoepjes stond te zwaaien en ondertussen een prettig gesprekje met de moeder gaande trachte te houden. Immer onderhoudend he, ik. Ik vraag me sinds vanmiddag dus wel af wat ik voor type ben, als hondenbaas. Vermoedelijk niet het pedagogische type, maar die illusie had ik toch al niet.

Het doet allemaal wel wat met me, want toen eenmaal de boel weer soort van onder controle was, Zoon1 op de bank zat met zijn Donald Duck en Zoon2 bij zijn buurvriendje speelde, kreeg ik een vlaag van verstandsverbijstering en toog met schoffel, moordwapenachtige knipschaar, bezem en groenbak de voortuin in. En ging als een dolle werkelijk aan de slag zeg. Hots, knipte ik een enorme plant aan stukken. Trok groensel tussen de stenen uit, (met de werkhandschoenen van Echtgenoot aan natuurlijk) en reed fluks met de groenbak in de rondte om alle zooi daarin te doen. Waarbij ik mij zeer lelijk bezeerde aan een plant die doornen bleek te bevatten. Ik trok en plukte en veegde en knipte en het zweet stond op mijn hoofd. Ha, dacht ik. Zie mij eens tuinieren. En keek rond wie het allemaal nog meer zag. Het is namelijk zo dat wij de enigen in de hele straat zijn met een nogal rommelige en lelijke voortuin. Er staan 13 fietsen in, waarvan er 2 stuk zijn, 1 niet in gebruik, en 2 ervan zijn driewielertjes. Eigenlijk is het het soort voortuin waar je de auto in dient te zetten. Maar dat kan bij ons niet. En dat stoorde mij opeens. Ook heeft iedereen verder nette perkjes en gesnoeide heggen, behalve wij. Dus ik maakte zo ter plaatse een tuin-plan en whatsappte Echtgenoot of we misschien nog ergens wat tegels hadden liggen? Ik was in mijn nopjes en overwoog een carriere als tuin-architect. Natuurlijk was ik er na een uur noeste arbeid klaar mee en liet de boel vrij onordelijk achter, maar desalniettemin keek Echtgenoot, toen hij thuis kwam, mij met grote ogen aan en mompelde iets van 'respect, Echtgenote' tegen mij. De man is het niet gewend he, zijn vrouw die zulks doet. Dus nu ben ik van plan om morgen verder te gaan en heb al laten vallen dat ik een zaag nodig zal hebben. En of de boom die daar staat eigenlijk van ons of van de buurvrouw is? Vroeg ik heel geinteresseerd.

Ja, het leven zit vol verrassingen blijkt maar weer. Ik heb een hond en ik tuinier. Nog even en ik draag geen make up meer. HAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHHA as if.

De gevonden fiets en Simoontjeeee.

Welnu, we zijn weer thuis natuurlijk, van de fijne vakantie. Het is hier, na bijna een week thuis een ontzettende bende, wat te maken heeft met mijn verstoorde was-ritme en natuurlijk Hond1. Mijn huis vol mannen zorgt altijd al voor een zooierige toestand, maar na een week niet wassen is dat nog even erger. En ik heb ritme nodig he, ik ben zo iemand van de Regelmaat. Als die omgegooid wordt moet ik altijd danig bijkomen. En dat doe ik meestal door vrij uilig in de rondte te kijken, lijstjes te maken van wat er allemaal moet, daarna koffie te drinken, daarna wijn, en dan na een paar dagen kom ik ineens in actie en ga dan eerst mijn nagels lakken. Prioriteiten he. As we speak heb ik een alleraardigst kleurtje op zeg. Kijk!

Maar daarna ging ik aan de slag hoor. En nu is het al ietsje minder erg. Maar dan hebben we nog Hond1. Die al een stukje van de tafel heeft gebeten. En aan speelgoed heeft geknabbeld. En een sok van Zoon2 heeft verorberd. En de plant heeft vernield. De enige plant die ik na vele mislukkingen, in leven heb weten te houden sinds ik deze nu een paar maanden heb. Oi oi oi Sammie, zeg ik dan. Dát mag niet he. Foei foei, zeg ik dan zo halfslachtig terwijl hij op mijn schoot springt. Vriendin2 denkt er al zo het hare van en bekijkt mij met Hond1 met een blik die zoveel zegt als: haha, dit komt nooit goed met jou en die hond Misschien moet je op hondencursus gaan.

En zo rommel ik maar wat aan en hoop heel erg dat Hond1, net als de Zonen, op wondere wijze aan zelf-opvoeding doet. Want aan mij ligt het duidelijk allemaal niet. Het is een treurige ontdekking ja.

Maar dan heb ik het mooiste nog niet verteld. Toen wij vorige week thuiskwamen, lag er een brief van de politie op de mat.
'Aarghhhh' deed ik. En in eerste instantie keek ik verlangend naar de papierbak, want zo ben ik.
Maar omdat ik zojuist een nieuwe wijze leeftijd had bereikt, immers, deed ik het enige juiste en maakte de brief rap open. Natuurlijk terwijl Echtgenoot niet keek, zodat ik nog kans had om een drama alsnog ongezien weg te gooien.
En daar stond in dat de gele fiets was gevonden! Nah! En of ik maar even contact wilde opnemen met de heer Zaaijer, dezelfde olijke man die ons op de A9 te woord had gestaan. Ik belde hem op en had een merkwaardig gesprek met hem, omdat hij opnam met: 'Oouuweeeee!' Eh hallo, deed ik maar.
'Simooontjeeeee' deed hij alsof ik met hem geknikkerd had, en Simone heet bovendien.
Ik was heel even verbaasd maar zei daarna maar gewoon mijn eigen naam en vertelde dat ik voor de fiets belde. Ach, zo bleek het. Hij dacht dat ik iemand anders was zeg. Ja, dat dacht ik al wel. En zo hadden wij direct een gezellig gesprekje waarin hij informeerde naar de vakantie en alles. Ik wilde hem net gezellig voor een biertje uitnodigen, toen we toch maar ter zake kwamen en zo vernam ik dat de fiets inderdaad aan de kant van de weg was gevonden, helegaar geen schade had aangericht, behalve dat het stuurtje wat scheef stond, maar, zo stelde meneer Zaaijer mij gerust, dat was heus op te lossen.

En zo haalde Echtgenoot deze week de fiets van het politiebureau en kreeg nog een knuffelmuis mee voor Zoon2 ook. Die in zijn politie-outfitje nu in zijn bed ligt, met de welluidende naam: Meneer Zaaijer.

De fiets is weer opgeknapt en Zoon2 fietste vanmorgen zeer blijde naar zijn schooltje en vertelt aan ieder die het maar horen wil het verwarrende verhaal van de weggewaaide fiets die weer gevonden is door De Politie.

En zo is dat dus allemaal maar weer met een sisser afgelopen, wat mij doet hopen dat dat ook met Hond1 wel zal gebeuren.

Drenthe hoera! en Hond1.

Naaaahh zeg. In Drenthe gebeurt het hoor. Vrijdag vertrokken Echtgenoot, Zoon2, Zuske en ik in de auto naar Drenthe, en Vader, Moeder, Zoon1 en Hond Nico met de trein. Wij namen nogal wat spullen mee natuurlijk, want we zouden een week in een heus vakantiehuis gaan verblijven. Zuske en ik berichtten elkander de ochtend van vertrek al, dat we achterlijk veel kleding meenamen, maar dat vinden wij nu eenmaal noodzakelijk.
Achterop de auto bonden wij een keur aan fietsen, met bovenop het kleine fietsje met zijwieltjes van Zoon2. De reis verliep voorspoedig, maar wel een beetje langzaam, maar niet getreurd, want wij hadden natuurlijk ook ons goede humeur meegenomen he, zo zijn wij wel hoor. Toen we Haarlem nog niet uit waren was wel reeds al het proviand op, want ik ben zo iemand die tassen vol broodjes meeneemt en die direct gaat uitdelen zodra de situatie er op gaat lijken dat we van huis geraken. Ergens op de helft van de reis zag ik Echtgenoot verschrikt kijken. Verwilderd keek hij achterom en mompelde 'hela, waar is het fietsje van Zoon2?'
'Huh wat' deden Zuske en ik.
En E zette de auto aan de kant van de A9.
Was die hele fiets weg zeg. Serieus, een hele kinderfiets, zó van de auto gewaaid zeg.
'Nou jaaaaaaaaaaa' riepen wij allen. En keken bepaald om ons heen, alsof die fiets opeens uit het niks toch nog tevoorschijn zou komen rijden of zo.
Zoon2 zat al die tijd zoetjes in zijn zitje maar voelde wel aan dat er iets gaande was natuurlijk. Hoorde iets over een fiets en wenste toen te weten waar eigenlijk zijn gele fiets was? Euh, mompelden wij. Nee, maar nu wilde hij toch wel opheldering hoor.
'Nu liefje, jouw fiets is van de auto gewaaid! Gek he? GEK HE?' deed ik waanzinnig.
Nee, maar dát vond hij wat. Dacht er zo eens over na en meldde toen dat het heus niet erg was. Ook al was zijn mooie loopfiets ook al kwijt. En nu ook zijn gele fiets. En had hij geen fiets meer over, zogezegd. Hij schudde zijn hoofdje en informeerde of er nog snoep aanwezig was in de auto.
Ondertussen zagen wij opeens de ernst van de situatie in en bedachten ons dat er waarlijk wel een ongeluk kon zijn gebeurd zeg. Iemand had misschien de fiets wel door zijn voorruit gekregen. En een gruwelijk ongeluk gehad. Ai ai. En ik belde de politie.
Na drie kwartier wachten reed er een auto naar ons toe met een allervriendelijkste meneer van Rijkswaterstaat die ons mededeelde dat hij slecht nieuws had. Het slechte nieuws bleek te zijn, dat hij heus een heel eind had gereden maar niks nie een geel fietsje was tegengekomen. Jammer voor ons, vond de meneer dat. En hij grinnikte er een beetje bij. Wij vroegen nog naar dodelijke ongelukken maar niets van dat al was gaande en wij vervolgden maar onze weg, met de schrik om ons hart zeg, en met zonder fiets.

Eenmaal in het vakantiehuis met ons allen, herenigd met de treinreizigers begon onze vakantie. En wij namen het er zo van, (en nog immer). Wij drinken een bescheiden ongelooflijke hoeveelheid wijn, fietsen ons ongans door het landschap, eten ijs, zwemmen, lezen geen letter van alle meegebrachte boeken, koken elke dag voor de ganse famielje en slapen een diepe korte slaap in de vakantiehuisbedden.
En zondag was ik jarig. HOERAAA bulderde Zoon2 mij wakker, ik werd gekust door Zoon1 en Echtgenoot en eenmaal beneden door de rest van het gezin, en er hingen slingers en alles. Ik kreeg oh zo fijne cadeaus, waaronder de door mij begeerde oorbellen, parfum, fancy nieuwe truitjes, een boek, en.....een hondenkluif. Want IK KREEG OOK EEN HONDJE! EEN HONDEBON! EEN heuse echte viervoetert voor mijzelve. Slechts vier jaar heb ik bij Echtgenoot daags in zijn oor gefluisterd dat ik toch maar heus een kleine wens had. Een wens die blaft. Maar nee hoor, deed hij altijd. Daaaag zei hij. En keek erbij of hij het meende hoor. Maar nu toch, heb ik mijn hond. Hij heet Hond Sammie (Hond1) en is de liefste ter aard. Hij knuffelt op schoot, hij gaat met mij mee in mijn fietsmand en hij is prachtig hoor. Wit met bruinig en een beetje schmutzig met een modderige baard. Wat wil een mens nu nog meer. Natuurlijk bleek vrijwel meteen dat ook hij niet naar mij luistert, feitelijk net als de rest van mijn mannengezin. Hij eet uit de hand van Zoon2, wandelt met Zoon1, ligt heel graag bij Echtgenoot maar als ik in de vroege ochtend mijn nieuwe ritueel van poep-opruimen doe, dan is hij serieus heel blij om mij te zien en likt mijn gezicht.

Al met al een zeer goede verjaardag voor mij dit jaar. En een nogal hilarische vakantie.
Vandaag in een speeltuin ging ik met Zuske op een grote glijbaan waarbij we nogal moesten lachen en wat opzien baarden. We gingen naar de supermarkt waar ik een bulderende lachbui kreeg, midden in het gezicht van de winkeljongen zeg, waarom Zuske weer zo moest lachen dat ze bijna in haar broek plaste. Zoon2 heeft op dag1 een verse verloofde gescoord, Emma, waarmee hij op de trampoline gaat en waar hij kusjes aan geeft en Zoon1 fietst dapper mee op de grote tochten die we maken.
Kortom, ik raad Drenthe aan eenieder aan. Ook de wijn is hier heel uitstekend, wat dunkt mij een deugdelijke reden is om hier nog eens terug te komen. Dan neem ik wel wat meer kleding mee, want Hond1 bemoddert mij nogal en ik pies steeds in mijn broek van het lachen.
Morgen is onze laatste hele dag, daar drink ik vanavond nog maar wat op. Drenthe hoera!

De schildermanie bij ons thuis.

Het is hier in huis een geschilder van jewelste zeg. Dit keer geen haren, zowaar, maar muren en andere zaken.

Dat kwam zo. Ik kreeg een brainwave en bedacht dat ik neon-roze verf moést hebben. Ik weet ook niet meer precies hoe dat zo kwam, maar het kwam tot mij en ik wilde het en ik wilde het NU. Echtgenoot maakte een tripje naar de bouwmarkt omdat ook hij een schildermanie in zijn hoofd kreeg en ik vertelde hem mijn roze wens. Het is een goede man he, en ook goed van vertrouwen, dus hij kwam thuis met een spuitbus met neon-roze verf. Ha, dank, riep ik. En pakte de bus beet, waarna ik maniakaal in de rondte begon te kijken, naar wat ik aaaaallemaal eens roze zou maken. Zo ben ik he. Mijn Zuske die op bezoek was, suggereerde dat de eettafel een mooi onderwerp van gespuit zou zijn en ik was het daar natuurlijk enorm mee eens. Hoezeeee, Echtgenoot, wat dacht je van een roze tafel zeg! Loeide ik.
Nu, dat vond hij wel wat. En ik staarde verbaasd mijn zusje aan, over zoveel medewerking van de man.
'Maar denk eraan, dat je eerst de tafel goed moet ontvetten' voegde hij toe.
'Jajaja' mompelde ik terwijl ik al de Zoons van tafel joeg om eens duchtig aan het spuiten te slaan. Helaas was het toen net tijd om eens wat diner te gaan klaarmaken dus die vlieger ging niet op, maar 's avonds toen we aan de wijn zaten, besloot ik meteen maar eens creatief aan de gang te gaan. Ik heb een lamp, waarvan de lampenkap ooit eens gemaakt is door Tante S, ik heb daaraan heel vernuftig een soort randje met balletjes gemaakt en nadat het ding een paar jaar in onze rommelkamer had doorgebracht zag ik er laatst weer de lol van in en staat hij op de vensterbank leuk te zijn. Maar roze zou hij natuurlijk nog leuker zijn, beredeneerde ik. Want persoonlijk vind ik eigenlijk alles leuker in het roze.

Ik zette de poot van de lamp op mijn balkonnetje, heel stemmig tussen alle lege wijnflessen en legde er zo'n beetje een krant onder. Hotsa, begon ik te schudden met mijn nieuwe spuitbus en er kwam niks uit zeg, toen ik aan het spuiten sloeg. Jaaa hoooor, stuk, hij is stuk, brulde ik al. Echtgenoot ging aan de slag met een mesje, waarbij ik met mijn ogen rolde en aan Zuske toevertrouwde dat hij 'heus niet voor de eerste keer iets stuk zou maken' (waarom de man nog bij me is, is waarlijk een wonder), maar daarna deed hij het hoor, spuiten als een malle. Heel olijk ging ik aan de slag en binnen werkelijk 4 minuten had ik een pracht van een lamp. Werkelijk heel leuk en ik was mij daar trots op mijzelf, en wilde al aan een carriere als huisstylist gaan beginnen, daar op dat moment. Ik zette het ding weer op de vensterbank, bewonderde hem elke twee minuten en was zeer in mijn nopjes.
Een paar wijn later zei Zuske tegen Echtgenoot: 'zeg, waarom zijn je schoenzolen roze?' 'Huuuh, wat raar' deden wij. Maar ook de schoenzolen van Zuske en van mij vertoonden een lollig knalroze patroontje. Gek zeg, vonden we. Heul gek. Maar verder sloegen wij er geen acht op, en draaiden nog wat flessen open. Het is immers maandag zaterdagavond of niet he.

De volgende morgen. Kwam ik de woonkamer binnen. En zag overal. Maar dan ook overal. Een knalroze waas op liggen.
Zoon2 in mijn kielzog was verrukt over zíjn roze schoenzooltjes en ik knipperde met mijn ogen tegen de roze keukenkastjes, de roze balkondeur en het roze gasfornuis.
En vandaag, een paar dagen later, stofte ik de boekenkast eens duchtig af en kwam heel veel roze tegen.
Allemachtig zeg. Gelukkig was er met een emmer sop en drie dweilen wel een en ander aan te doen en gaan wij nu alleen nog met roze sokken door het leven, maar het was wel even schrikken. En wat wonderlijk. Een paar minuten, op het balkon notabene, met een roze spuitbus in de weer en het ganse huis zat onder de poeier. De eettafel zal ik anders aanpakken denk ik zo.


Maar ondertussen was ik vandaag alweer druk met onze vakantie, morgen gaan we een week naar Drenthe, met de jongens, met mijn zusje en mijn ouders. En ik was dus aan het wassen, aan het lijstjes-maken en aan het tassen inpakken. En Echtgenoot was druk met ladders, potten verf, schuurpapier en kwasten en rollers. En terwijl ik dus bezig was met het aanstaande vertrek, zat mijn hele huis onder de witte poeier. Heel handig allemaal.
Maar, alles is weer wit. Of eigenlijk, nu pas wit. We wonen hier al bijna twee jaar, maar wat kleine dingen, zoals het hele huis, moesten nog steeds geschilderd worden. Prioriteiten stellen, kunnen wij heus hoor.
Ik dweilde me weer ongans, droeg de schone was langs natte muren en waste nogal vaak de handjes van Zoon2 die steeds weer vergat dat hij niet aan de muren mocht komen.
Een fraaie dag ja. En nu moet ik nog steeds van alles doen, maar ik neem even een geruststellend wijntje, want de dag die ik wist dat zou komen, mhihihihihi, zondag, komt naderbij. Dan ben ik jarig en word 30. 32. 34. En dat is niet best he. Ik ga er wel vanuit dat er in Drenthe deugdelijke Chardonnay te koop is, anders lig ik waarschijnlijk onder een hunebed zachtjes te huilen over mijn ouderdom. En ik neem mijn spuitbus mee. Oeh!

De week van het Afscheid en dat ik niet huil

Zo dat is mij daar weer een week zeg. Het is de week van Het Afscheid. En ook de Drukdoenerij van mij. En het is pas dinsdag he, nog een paar dagen en ik zal nog slechts in staat zijn tot wijn drinken. Nu scheelt het dat vrijdagavond mijn ouders een Feestke geven, waar ik genood ben tot natuurlijk verhoging van de feestvreugde, maar ook om wijn in te schenken bij de gasten, hapjes te serveren en alles. Ja, mijn moeder weet wel waar dochters goed voor zijn. Gelukkig zijn Zuske en ik zeer, maar dan ook zeer, bedreven in het ontkurken van flessen en glazen volschenken. Wij zijn goed opgevoed.

Ik heb een oppas geregeld, ik heb voor Echtgenoot al bedacht wat hij aan zal doen, alleraardigst van mij, die man werkt al zo hard immers, en ik ben nog niet uit over in welk kleedje ik mij zal hullen dus dat zal nog wel wat toestand geven, schat ik zo in.

Maar voor die tijd is er eerst nog de laatste werkweek van mijzelve. En, de laatste kinderopvangdag van Zoon2.
Beiden op een andere manier raar en een beetje verdrietig en jammer maar het geeft ook ergens enorme rust en straks vrijheid op een beetje gekke, maar ook welkome manier. Ja, heel poëtisch.

Vandaag nam ik alvast afscheid van de lieve Collega N, die mij een fles Chardonnay gaf zeg. Als ik de jongen niet al in mijn hart had gesloten, dan nu wel. Ook zei ik gedag tegen Collega C, die mij sinds de hele lijst-van-de-muur-val-affaire nog altijd een beetje schichtig aankijkt hoor. Maar zij had vandaag een zeer goed idee, iets met ijs verkopen en ik met een hoedje, en daar hou ik van, zulke ideeën, dus ik zal haar ook niet rap vergeten.
Morgen zal ik meneer H gedag zoenen, die daar vast enórm niet op zit te wachten, maar ik duld geen weerwoord, natuurlijk. En vrijdag zoen ik met Collega M1, M2, én M3. 'Ne mooie dag, zoenesque gezien.

En eerst nog donderdag. De laatste dag op de opvang van Zoon2. Ik brul nu al, zeg. Ach, het kind heeft het daar zo leuk. En ik vind de juffies zo lief. En ik ga ze vertellen dat ik ons testament heb aangepast en bij elk wissewasje en griepje van mij of Echtgenoot, geef ik de volledige voogdij aan de juffies aldaar en weet ik dat ik in stille rust kan zieltogen, in de wetenschap van uitstekende verzorging en opvoeding van Zoon2. Denk dat ik Zoon1 ook meteen maar inschrijf. Kan hij een beetje koffieschenken ofzo daar, hij is al 7, immers.
(Zoon1 die vandaag thuiskwam met het opwekkende bericht dat hij alle boeken van elk niveau in de hele school uit heeft. Oh.)

Morgen zal ik mij een slag in de rondte gaan fietsen. Natuurlijk al omdat ik eerst Haarlem zal doorkruisen om bij mijn moeder koffie te drinken. De dag beginnen met een rustmoment, daar zie ik heil in. Daarna zal ik boodschappen moeten doen om het gezin des avonds iets van diner te kunnen voorzetten. Ik zal Het Dorp weer ingaan teneinde fiks in te slaan in het kader van de traktatie van Zoon2 de volgende dag en die ergens op de dag ook nog in elkaar maken, waarna ik met beide Zoons naar de bibliotheek zal gaan, om daar ons wekelijkse rondje te doen en de mevrouwen van de bieb de stuipen op het lijf te jagen.
Daarna ga ik de cadeaus van de juffies inpakken, bijzonder mooie cadeaus gemaakt door mijn moeder, en dan ben ik waarschijnlijk vergeten om roze koeken voor de rest van alle juffies te kopen zodat ik Echtgenoot paniekerig nog richting Albert Heijn stuur, net na het diner, terwijl ik me klaarmaak voor de verjaardag van Vriendin1, die zondag 32, 34, ergens in de dertig is geworden. Ergens daartussen moét ik tijd vinden om mijn nagels te lakken.

Donderdagmiddag, als ik Zoon2 voor de laatste keer zal gaan halen, zal ik alle leidsters zoenen, net doen of ik niet moet huilen en die avond patat eten, bij wijze van troost en opwekking.

En vrijdag op mijn werk begint het opruimen van mijn bakje, het proberen niet op het laatste moment de koffiemachine, de printer en diverse dure voorwerpen te slopen en zal ik tegen drie uur weer proberen niet te huilen, en mijn moeder een bericht sturen of ze in godesnaam wel genoeg wijn en makreelsalade heeft.

Zaterdag blijf ik in bed.

de iPad en de vroegopstaande Vader

'Kiiiiind' belde mijn moeder mij op.
Ik: Ha moeder. What's up?
M: Nou, vanmorgen stond je vader zomaar op zeg. Uit zijn bed. Zonder dat ik hem twaalf keer hoefde te roepen.
Ik: Waarlijk?
M: Jaha. En weet je waarom dat was?
Ik: Vertel!
M: Hij. Ging. Naar. De Stad. En Kocht. Voor Mij. Een... Een....
Ik: WAT WAT WAT?
M: Een iPad! Een echte!
Ik: Eeecht? Wat een goed cadeau!
M: Ja he!
Ik: Echt hee, het is een brave vader zeg. Hoe coool moeder, en, is het leuk?
M: Nouu, dat weet ik niet. Hij doet het niet.
Ik: Hoezo niet?
M: We zijn er twee uur mee bezig geweest zeg. Ik werd gek. En toen moest ik van je vader naar de Applestore.
Ik: Ja, en dat deed je toen?
M: Nee hallo, eerst moest de hond uit. Dat arme beest zat al te wachten.
Ik: Oh ja. En toen?
M: En toen ging ik naar de Applestore en ik zei tegen die mensen, hij doet het niet. En toen moest ik allerhande ingewikkelds aanhoren en ik snapte er niks van, hahaha.
Ik: En, wa..
M: Ik zei: Jongen, regel jij nu even dat dat ding werkt want ik snap er niks van. En toen moest ik alle wachtwoorden zeggen maar die was ik dus alweer vergeten.
Ik: Oh en toe..
M: Nou en toen keek die jongen zo en toen zei ik: Heeeee, heb jij niet op de basisschool bij mijn dochters gezeten? En dat was zo! Ha, en toen zei ik, welnu, regel jij even dat voor mij?
Ik: WIE WAS HET?
M: Ja weet ik niet. Maar toen moest ik weer naar huis en mijn wachtwoorden en inlogdingesen weten en dan kon ik op internet wel even alles regelen, maar ik zei, neeeee,ik kom terug bij jou hoor, dat kun jij dan wel even allemaal instellen, nu ken ik je, hahhaa. En toen keek die jongen wel een beetje angstig hoor maar ik mocht terugkomen.
Ik: Ach, vriendelijk, en wa...
M: Toen kwam ik thuis en toen was je vader verongelijkt, dat het ding het nog niet deed en wilde het bijkans alweer weggooien, maar ik zei, hállo, we zijn begin zestig hoor, we weten al heul veul van internet en computers en alles en het is heus niet raar dat we niet meteen weten hoe de iPad werkt toch. Maar toen had ik er geen zin meer in hoor, we waren er al uuuuuren mee bezig en ik moest nog boodschappen doooooeeen en met de hoooond weeeeg.
Ik: Ah ja. Kom morgen anders koffiedrinken, dan kijkt Echtgenoot er wel even naar.
M: Ja, dat dacht ik ook al. Prima idee.
Ik: Okeeee, tot morgen!
M: Ja goed, maar nu kijk ik er niet meer naar hoor, gék worden we ervan.
Ik: Ja snap ik. Nou doewieiiee.

De volgende dag stonden mijne ouderkers op de stoep met de fabulous nieuwe iPad in een fancy nieuwe hoes en alles en toen boog Echtgenoot er zich zo eens over. Nu, dat bleek allemaal zo makkelijk nog niet. Met name omdat ze tesaam allerhande nieuwe inlognamen en wachtwoorden bedacht hadden maar hadden verzuimd die deugdelijk ergens op te schrijven. Daarom werd er voor van alles wat nieuws aangevraagd, wat mijn moeder tot waanzin bracht, maar, wel heel praktisch opschreef allemaal. Na een lange tijd van gebogen hoofden over het nieuwe speeltje van mijn vader en Echtgenoot, terwijl Zoon1+2 zich aan de situatie aanpasten en op de beschikbare telefoons spelletjes speelden, dronken mijn moeder en ik maar koffie en spraken over toch de wonderbaarlijke techniek van tegenwoordig. Ook hadden wij een zeer intelligente en verhelderende uiteenzetting over de app die Pou heet en waar wij ons allen zeer mee vermaken. Omdat wij er nogal om moesten lachen en dat Echtgenoot en Vader nogal stoorde, deelde ik maar nog wat koekjes uit en was het eind van het liedje dat de iPad nog immer weinig teken van leven vertoonde en het advies van Echtgenoot was dan ook om toch nog maar een bezoekje aan hun vrind van de Applestore te brengen. Waar dan, jawel, toch heus, een creditcardnummer aan te pas zou moeten komen. Dit tot grote ontevredenheid van dn Ouders, die dat liever niet doen.

En dus kreeg ik daags na het bezoek wederom een telefoontje, met de verheugende mededeling dat de iPad het licht had gezien en zij dus nu in het bezit waren van een deugdelijk staaltje hippigheid. Gelukkig heb ik niet alleen Echtgenoot, maar ook Zoon2, die zijn oma altijd nog in tijden van nood wat ingewikkelde snufjes kan uitleggen. Want ook al verstuurde ik pas op mijn 18e mijn eerste mailtje, het kind is 3 en weet zich reeds uitstekend te redden op dat gebied. Zoon1 nog iets meer, maar dat gaat ieders pet te boven.

En nu zit mijn moeder dus de ganse dag youtube filmpjes te kijken en word ik gebeld door een bulderend iemand die ik dan herken als mijn mammie, die mij uitnodigt voor de koffie zodat ze mij weer wat hilarisch kan laten zien.
En mijn vader krabt zich reeds op het hoofd en denkt de volgende keer wel beter na voor hij vroegtijdig de sponde verlaat.

Blond Karma

Jaaa, dit zou u ook wel willen he. Zo'n heel bijzondere en ook originele haarkleur. Welnu, ik zal vertellen hoe u dat óók kunt krijgen.

Eerst verf je door de jaren heen je haar in diverse kleuren, knipt het her en der eens af, laat dat door de kapper doen of doet het gewoon zelf met een heuse kapperschaar van de Hema, of laat het uw moeder of zusje doen, of een willekeurige voorbijganger. Is het de kapper, vergeet dan te vertellen dat je haar het niet zo goed doet als het 'gesneden' wordt, omdat het er dan na een paar weken uitziet of je met de ganse onderkant in de oven hebt gehangen.
Vertel aan iedereen die het wel of niet wil horen, dat je het nooit meer blond wilt, want wát een gedoe, en nee, het is niet je kleur. Verander daarover een paar keer van mening. Ga daarna door een Rode Fase en verf het eerst knalrood en daarna een jaartje met onuitwisbare henna. Dan ben je dat zat, gooit er bruin overheen, laat er wat lichte plukken inzetten, verft het daarna weer een keer bruin en ontdek dan opeens dat je liefste wens, een pornoblond kapsel is. Ook al omdat de grijze uitgroei niet meer te negeren is, en met zwart en rood valt dat zo op.

Je koopt vijf pakken blondeermiddel en gaat aan de slag. Op zaterdagavond, met een wijntje erbij.

De volgende dag ben je oranje.
De dag daarna nog steeds en je gaat met een muts op naar buiten en stelt je verdekt op in een hoekje van het schoolplein van Zoon1.
Je blondeert nog zo wat en dan ben je geel. Met oranje stukken en witte plukken.
Je dankt de uitvinder van de muts op je blote knietjes.
Je blondeert nog zowat en moet ondertussen eigenlijk wel lachen om het hele voorval. Dit komt omdat je een positief iemand bent en je je verheugt op je vriendinnendag van aanstaande zondag en je het dus zonde vindt om op dat moment met een kaasschaaf in een hoekje te gaan zitten wiegen.

En dan zegt Zoon2 dat hij het Heel Erg Mooi vindt. Zoon1 dat hij Er Best Wel Aan Gewend Is. Echtgenoot meldt dat hij kleurenblind is en dus, heus, oprecht, niét kan zeggen of je nu voor lul loopt of dat het best geinig is. Zuske, VriendinT en Moeder vinden het best leuk, nadat ze van de grond zijn opgestaan na het bulderend lachen en het vriendinnetje van Zoon2 vertelt je ongevraagd dat ze 'geel' echt nog mooier vindt dan het oranje van de vorige keer. Vriendin1 vond blond al nooit een goed idee voor mij, wat makkelijk praten is voor iemand met beeldig blonde krullen, maar was desondanks opbeurend en een steun en toeverlaat per sms. Vriendin2+3 hebben het slechts nog op de 38 whatsapp-foto's gezien die ik door de dagen heen bij wijze van update rondstuurde maar stuurden olijke en opfleurende smiley's mijn kant op.

En daarom ging ik voor het eerst sinds 4 dagen zonder muts de straat op. Mensen keken. Mensen staarden. Maar het kan ook zijn dat ik me heb ingebeeld. Ik zag namelijk niet zo goed met striemende regen in mijn ogen.


Morgen zit ik met Zuske in het publiek bij De wereld draait door, dus mocht u nou nieuwsgierig zijn, stem dan even af op NL3 om 19.30. U kunt er waarschijnlijk niet omheen, ook al zou ik maar 1 seconde in beeld komen. Ik ben bepaald lichtgevend. Mijne zuske is die mooie met donker haar naast mij. We steken leuk bij elkaar af. En ja, wij zijn echt zuskes.

Dat het regent sinds ik blond ben, zoals ik constateerde, zie ik als een goed teken. Dat ik gisteren geen wijn in huis had, zie ik als een persoonlijke verkeerde inschatting van de boodschappen, wat ik niet wijt aan mijn blonde status. CollegaM vroeg aan mij: ' Schaam jij je nooit? ' waar ik heus hard om lachte. Waarna hij vroeg: 'Word jij ooit serieus genomen?' waarop ik natuurlijk geen antwoord had he, want eh. Ik weet niet. En hier in het brave en oh zo lieflijke Dorp, is de loopfiets van Zoon2 gestolen. Dit alles weiger ik te zien als blond bad karma.